برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (53 مشاهده)
مقدمه: مشارکت سازمان‌های مردم‌نهاد (سمن‌ها) در سیاست‌گذاری رفاه زنان در ایران با وجود تأکیدات گفتمان رسمی، همچنان کم‌اثر و محدود باقی مانده است. این وضعیت که می‌توان آن را «خاموشی نهادی» سمن‌ها نامید، از اختلالات درونی نظام سیاستگذاری نشأت می‌گیرد که مانع نقش‌آفرینی مؤثر این نهادها می‌شوند.
روش: این پژوهش با رویکردی کیفی و با بهره‌گیری از روش تحلیل مضمون انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با ۱۵ نفر از کنشگران مدنی، سیاستگذاران، پژوهشگران حوزه زنان و مدیران سمن‌ها در بازه زمانی مرداد ۱۴۰۳ تا اردیبهشت ۱۴۰۴ گردآوری و با استفاده از چارچوب تحلیل نهادی النور اوستروم تحلیل شدند.
یافته‌ها: تحلیل داده‌ها هفت مضمون اصلی را نمایان ساخت: «اختلالات اطلاعاتی»، «دوگانگی در نگرش و رویکرد»، «خلأ اخلاقی در عرصه قدرت»، «ناتوانی مدیریتی»، «مشارکت نمایشی»، «فساد مالی» و «شکاف بین وعده و عمل». این مضامین در قالب شبکه‌ای از روابط درهم‌تنیده، موانع چندلایه مؤثری را بر سر راه مشارکت سمن‌ها ایجاد کرده‌اند.
بحث: از دل مضامین، الگوهای پنهان و بازدارنده‌ای در نظام سیاستگذاری شناسایی شد که به صورت یک چرخه معیوب عمل می‌کنند. برون‌رفت از این چرخه، مستلزم بازطراحی نهادی، تقویت سازوکارهای شفافیت، پاسخگویی و بازنگری اساسی در رویکردهای حاکم بر سیاست‌گذاری رفاه زنان است.
 
شماره‌ی مقاله: 6
     
نوع مطالعه: اصیل | موضوع مقاله: رفاه اجتماعی
دریافت: 1404/2/13 | پذیرش: 1404/11/20

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.