درخصوص افرادی که از نظر اجتماعی رفتار آنها نابهنجار جلوه میکند یا از دید قانونگذار مجرم تلقی میشوند، ممکن است این تصور در جامعه یا ذهن قانونگذار ایجاد شود که افراد مزبور باید مشمول مقررات محدودکننده سختتری از نظر حقوق بشری قرار گیرند. ولی باید بر این تصور خط بطلان کشید؛ چون درباب افرادی که در معرض این نوع طرز تلقی قرار دارند، هرچند جامعه از یک طرف حق اعمال اقدامات محدودکننده حقوق آنها را داشته باشد، ولی از طرف دیگر تکلیف دارد که آنها را، تا حد امکان، از حقوق بشری محروم نکند. یک دست از این افراد، اشخاصی هستند که جامعه به آنها برچسب اعتیاد میزند. این برچسب، صرف نظر از محدودیتهایی که قانونگذار تحمیل میکند، با توجه به نگرش منفی جامعه به این افراد، فینفسه محدودکننده است. و وقتی که تضییقات قانونی بر آن اضافه میشود محدودیتها مضاعف میشوند. در این مقاله در مقام بررسی این نکته هستیم که آیا قانونگذار حق دارد در مقام مقابله با این دسته از افراد جامعه آنها را از حقوق بشریشان محروم کند؟ آیا اساساً قانونگذار ایرانی برای این دسته از افراد حقوق بشری قائل است؟ چه مقدار؟ و اگر قائل نیست علت آن چیست؟ و یا اینکه این اقدام قانونگذار اساساً مخالفتی با مقررات حقوق بشری ندارد؟
بازنشر اطلاعات | |
![]() |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |