کشمکش بین طرفداران دیدگاه معطوف به رشد و حامیان نظریه کاهش فقر، از دهه 1970 به این سو، یکی از موضوعات جدی مراکز برنامهریزی و مؤسسات علمی بوده است. هر یک از این دو نظریه نیز رویکرد متفاوتی نسبت به سیاست اجتماعی و جایگاه آن در برنامههای اقتصادی ـ اجتماعی داشتهاند. این مقاله که از سوی مراکز اسکان بشر سازمان ملل متحد (هبیتات) در مجمع بینالمللی درباره فقر شهری در مراکش ارائه شده است، سعی دارد تا سیاستهای اجتماعی جدیدی را درباره فقر شهری مطرح و بسیاری از کاستیها و آثار نامطلوب ناشی از اجرای برنامههای تعدیل ساختاری را کنترل و جبران کند.
بازنشر اطلاعات | |
![]() |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |