مقدمه: مالیات از منابع درآمد دولت و از ابزارهای بسیار مهم برای توزیع مجدد درآمدها و کاستن از شکاف طبقاتی است و در این بین، مالیات مستقیم به خصوص مالیات بر درآمد، به دلیل سهلالوصول بودن، بیشتر کانون توجه قرار گرفته است. اهمیت مالیاتستانی از درآمد افراد، از نظر رویکردهای مختلف دربارۀ عدالت توزیعی، باعث هدایت این بحث به سوی شناسایی ویژگیهای مالیات بر درآمد بهینه با معیارهای هنجاری متفاوت، در طول چهار دهۀ گذشته شده است. روش: بر این اساس، این مطالعه در پی آن است تا با به کار بردن روش حداکثر حداقلها به عنوان معیار رفاه اجتماعی منتسب به رالز، به تحلیل این مسئله و برآورد نرخ مؤثر بهینۀ مالیات بر درآمد در اقتصاد ایران بپردازد. منظور از نرخ مؤثر مالیات بر درآمد، نسبت مالیات بر درآمد به درآمد ملی است. یافتهها: یافتههای این مطالعه که با استفاده از دادههای سالهای ۱۳۵۰ تا ۱۳۸۷ و روش خودرگرسیونی با وقفۀ گستردۀ(ARDL) و به دنبال آن بهینهیابی به دست آمده است، نشان میدهد که در ایران، نرخ مؤثر بهینۀ مالیات بر درآمد در کوتاه مدت برابر با ۳/۱ درصد و در بلند مدت برابر با ۱/۲۶ درصد است.
بحث: براساس آنچه از برآورد نرخ مؤثر بهینۀ مالیات بر درآمد به دست آمده است، میتوان نتیجه گرفت که اگر نرخ مؤثر مالیات بر درآمد برابر با نرخهای ذکر شده باشد و سپس، درآمد مالیاتی حاصل شده به صورت یکجا و برابر، میان تمام مؤدیان مالیاتی توزیع مجدد شود، باعث حداکثر شدن رفاه اجتماعی رالزی، به ترتیب در کوتاهمدت و بلندمدت میشود.
.
بازنشر اطلاعات | |
![]() |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |