Research code: IR.USWR.REC.1402.039
Ethics code: IR.USWR.REC.1402.039
چکیده: (47 مشاهده)
چکیده
تجربه رویدادهای استرسزا بخشی از واقعیت زندگی در جوامع شهری است؛ اما زمانی که شدت و فراوانی این رویدادها افزایش مییابد و شبکههای حمایتی قادر به جذب و مدیریت آن نیستند، فشار روانی به یک مشکل اجتماعی و مسئلهای ساختاری بدل میشود. یافتههای پیمایش سال ۱۴۰۲ در تهران نشان میدهد که استرس روانی–اجتماعی در میان شهروندان به سطحی بالایی رسیده است؛ بهطوریکه ۹۲.۳ درصد از ساکنان در یکسال اخیر، دستکم یک عامل استرسزای شدید را تجربه کردهاند و ۲۵.۹ درصد علائم اختلال اضطرابی فراگیر داشتهاند. مسائل اقتصادی، نگرانی از آینده، هزینههای مسکن و ناامنی شغلی بیشترین سهم را در ایجاد این فشار داشته و افراد بهطور متوسط ۸.۵ ماه از سال تحت تأثیر استرس شدید بودهاند. پیامدهای این وضعیت از کاهش سلامت روان و کارکرد اجتماعی گرفته تا افت بهرهوری و فرسایش سرمایه اجتماعی گسترده است. این خلاصه سیاستی با تحلیل دادههای پیمایش و مرور شواهد جهانی، مجموعهای از مداخلات قابلاجرا برای مدیریت استرس شهری، تقویت خدمات سلامت روانی–اجتماعی و بهبود شرایط محیطی و اقتصادی ارائه میدهد.
تجربه رویدادهای استرسزا بخشی از واقعیت زندگی در جوامع شهری است؛ اما زمانی که شدت و فراوانی این رویدادها افزایش مییابد و شبکههای حمایتی قادر به جذب و مدیریت آن نیستند، فشار روانی به یک مشکل اجتماعی و مسئلهای ساختاری بدل میشود. یافتههای پیمایش سال ۱۴۰۲ در تهران نشان میدهد که استرس روانی–اجتماعی در میان شهروندان به سطحی بالایی رسیده است؛ بهطوریکه ۹۲.۳ درصد از ساکنان در یکسال اخیر، دستکم یک عامل استرسزای شدید را تجربه کردهاند و ۲۵.۹ درصد علائم اختلال اضطرابی فراگیر داشتهاند. مسائل اقتصادی، نگرانی از آینده، هزینههای مسکن و ناامنی شغلی بیشترین سهم را در ایجاد این فشار داشته و افراد بهطور متوسط ۸.۵ ماه از سال تحت تأثیر استرس شدید بودهاند. پیامدهای این وضعیت از کاهش سلامت روان و کارکرد اجتماعی گرفته تا افت بهرهوری و فرسایش سرمایه اجتماعی گسترده است. این خلاصه سیاستی با تحلیل دادههای پیمایش و مرور شواهد جهانی، مجموعهای از مداخلات قابلاجرا برای مدیریت استرس شهری، تقویت خدمات سلامت روانی–اجتماعی و بهبود شرایط محیطی و اقتصادی ارائه میدهد.
شمارهی مقاله: 2
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |