Maaboudi R, Nademi Y, Khochiany R.
(2026). The Technology Paradox: Analyzing the Dual Impact of Artificial Intelligence on Well-Being Evidence from Leading Countries. Social Welfare Quarterly. 26(1), 9-41.
URL: http://refahj.uswr.ac.ir/article-1-4617-fa.html
چکیده: (14 مشاهده)
مقدمه: در سالهای اخیر، پیشرفتهای سریع در فناوریهای هوش مصنوعی بهعنوان یک محرک فناوری محور و تحولآفرین، فعالیتهای اقتصادی و اجتماعی را بازآرایی کرده و پیامدهای عمیقی برای متغیرهای اقتصادی از جمله رفاه به دنبال داشته است. از اینرو، هدف اصلی پژوهش بررسی آثار هوش مصنوعی بر رفاه است.
روش: برای انعکاس وضعیت رفاه از شاخص لگاتوم استفاده شد. همچنین، بهمنظور درک بهتر روابط پویا بین متغیرها و بررسی معناداری مجراهای اثرگذاری هوش مصنوعی بر رفاه، از رویکرد دادههای پانلی پویا بهره برده شد. دادههای مورد استفاده بر پایه اطلاعات سری زمانی بیست کشور پیشرو در حوزه هوش مصنوعی قرار دارد و بازه زمانی 2017-2023 را در بر میگیرد.
یافتهها: هوش مصنوعی از مجراهای مختلف بر رفاه اثر میگذارد. از یکسو، رشد اقتصادی ناشی از توسعه فناوریهای هوش مصنوعی و افزایش امید به زندگی، اثرات مثبت و معناداری بر ارتقای رفاه دارند. از سوی دیگر، در صورت نبود سرمایه انسانی کافی و وجود نابرابری درآمدی بالا، گسترش هوش مصنوعی میتواند به تشدید جابهجایی نیروی کار، افزایش بیکاری و کاهش سطح رفاه منجر شود.
بحث: هوش مصنوعی ظرفیتی چشمگیر برای بهبود رفاه بشر دارد، اما تحقق این ظرفیت مستلزم سیاستهای هوشمندانهای است که رشد فناوری را در مسیر عدالت اجتماعی و بهبود کیفیت زندگی هدایت کنند. بهطور مشخص، بهرهگیری از ظرفیتهای مثبت این فناوری نیازمند سیاستهای مکمل در حوزه بازآموزی نیروی کار، کاهش نابرابری و توسعه کاربردهای سلامتمحور است.
دریافت: 1405/4/26 | پذیرش: 1405/2/10 | انتشار: 1405/2/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول