دوره 26، شماره 1 - ( 2-1405 )
جلد 26 شماره 1 صفحات 67-43 |
برگشت به فهرست نسخه ها
چکیده: (852 مشاهده)
مقدمه: تنشهای روانی-اجتماعی در کلانشهرها زمانی که ازنظر شدت، تداوم و دامنه جمعیتی گسترش مییابند، دیگر صرفاً یک تجربه فردی یا بالینی نیستند، بلکه به مسئلهای اجتماعی و ساختاری در حوزه سلامت عمومی و رفاه اجتماعی تبدیل میشوند. در چنین شرایطی، استرس نه فقط پیامد آسیبپذیری فردی، بلکه بازتابی از نااطمینانی اقتصادی، نگرانی از آینده، ضعف حمایتهای اجتماعی و ناکافیبودن سازوکارهای تأمین اجتماعی است.
روش:این خلاصه سیاستی بر پایه دادههای یک پیمایش مقطعی جمعیتمحور در سال ۱۴۰۲ در میان ۱۰۰۸ نفر از شهروندان ۱۸ سال و بالاتر مناطق ۲۲ گانه تهران تدوین شده است. در این مطالعه، تجربه و پیامدهای رویدادهای استرسزای شدید بررسی شد. یافتهها نشان داد که ۹۲.۳ درصد شهروندان در یک سال گذشته دستکم یک عامل استرسزای شدید را تجربه کردهاند و ۲۵.۹ درصد دارای علائم اختلال اضطرابی فراگیر بودهاند. همچنین مسائل اقتصادی، نگرانی از آینده، هزینههای مسکن و ناامنی شغلی مهمترین منابع تنش گزارش شدهاند و افراد بهطور متوسط ۸.۵ ماه از سال را تحتتأثیر استرس شدید سپری کردهاند.
تحلیل و تفسیر: مقایسه این یافتهها با شواهد داخلی و بینالمللی نشان میدهد که الگوی تنش در تهران با روندهای جهانی درباره نقش تعیینکننده ناامنی اقتصادی و اجتماعی در سلامت روان همخوان است، اما شدت و تداوم آن بیانگر انباشت فشارهای ساختاری در زندگی روزمره شهروندان است. از منظر نظری، یافتهها با مدل ارزیابی شناختی لازاروس و نظریه فشار عمومی سازگارند؛ زیرا نشان میدهند که استرس زمانی تشدید میشود که فشارهای محیطی و اجتماعی مزمن از منابع مقابلهای فردی، خانوادگی و اجتماعی فراتر روند.
پیام سیاستی: مدیریت تنشهای روانی-اجتماعی در تهران نیازمند خروج از رویکرد صرفاً فردمحور و حرکت بهسوی مداخلات بینبخشی، کاهنده تنش و پیشگیریمحور در حوزه سلامت روانی-اجتماعی است. سیاستهای کلان اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی باید از منظر اثر آنها بر نگرانی از آینده، احساس ایمنی اجتماعی و پیشبینیپذیری زندگی ارزیابی شوند.
ادغام خدمات سلامت روان و خدمات اجتماعی، کاهش نگرانی از آینده و نااطمینانی اقتصادی بهویژه در حوزه اشتغال و مسکن، توسعه مداخلات اجتماعمحور برای تقویت سلامت اجتماعی و بهبود محیطهای شهری استرسزا همراه با پایش دادهمحور وضعیت تنشهای روانی-اجتماعی در این راستا حائز اهمیت هستند.
روش:این خلاصه سیاستی بر پایه دادههای یک پیمایش مقطعی جمعیتمحور در سال ۱۴۰۲ در میان ۱۰۰۸ نفر از شهروندان ۱۸ سال و بالاتر مناطق ۲۲ گانه تهران تدوین شده است. در این مطالعه، تجربه و پیامدهای رویدادهای استرسزای شدید بررسی شد. یافتهها نشان داد که ۹۲.۳ درصد شهروندان در یک سال گذشته دستکم یک عامل استرسزای شدید را تجربه کردهاند و ۲۵.۹ درصد دارای علائم اختلال اضطرابی فراگیر بودهاند. همچنین مسائل اقتصادی، نگرانی از آینده، هزینههای مسکن و ناامنی شغلی مهمترین منابع تنش گزارش شدهاند و افراد بهطور متوسط ۸.۵ ماه از سال را تحتتأثیر استرس شدید سپری کردهاند.
تحلیل و تفسیر: مقایسه این یافتهها با شواهد داخلی و بینالمللی نشان میدهد که الگوی تنش در تهران با روندهای جهانی درباره نقش تعیینکننده ناامنی اقتصادی و اجتماعی در سلامت روان همخوان است، اما شدت و تداوم آن بیانگر انباشت فشارهای ساختاری در زندگی روزمره شهروندان است. از منظر نظری، یافتهها با مدل ارزیابی شناختی لازاروس و نظریه فشار عمومی سازگارند؛ زیرا نشان میدهند که استرس زمانی تشدید میشود که فشارهای محیطی و اجتماعی مزمن از منابع مقابلهای فردی، خانوادگی و اجتماعی فراتر روند.
پیام سیاستی: مدیریت تنشهای روانی-اجتماعی در تهران نیازمند خروج از رویکرد صرفاً فردمحور و حرکت بهسوی مداخلات بینبخشی، کاهنده تنش و پیشگیریمحور در حوزه سلامت روانی-اجتماعی است. سیاستهای کلان اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی باید از منظر اثر آنها بر نگرانی از آینده، احساس ایمنی اجتماعی و پیشبینیپذیری زندگی ارزیابی شوند.
ادغام خدمات سلامت روان و خدمات اجتماعی، کاهش نگرانی از آینده و نااطمینانی اقتصادی بهویژه در حوزه اشتغال و مسکن، توسعه مداخلات اجتماعمحور برای تقویت سلامت اجتماعی و بهبود محیطهای شهری استرسزا همراه با پایش دادهمحور وضعیت تنشهای روانی-اجتماعی در این راستا حائز اهمیت هستند.
نوع مطالعه: اصیل |
موضوع مقاله:
رفاه اجتماعی
دریافت: 1404/5/28 | پذیرش: 1405/2/15 | انتشار: 1405/3/10
دریافت: 1404/5/28 | پذیرش: 1405/2/15 | انتشار: 1405/3/10
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |