مقدمه: خشونت علیه زنان از مهمترین مسائل حقوق بشری و رفاهی است که در دهههای اخیر از یک مسئله خصوصی به موضوعی مرتبط با سیاستگذاری اجتماعی و مسئولیت عمومی دولتها تبدیل شده است. با این وجود نقش اسناد بینالمللی در این تحول، نحوه صورتبندی گفتمانی خشونت و دلالتهای رفاهی آن کمتر بررسی شده است. این پژوهش با هدف تحلیل گفتمان اسناد منتخب بینالمللی و تبیین دلالتهای رفاهی آن در چارچوب اسلامی–ایرانی انجام شد.
روش: پژوهش با رویکرد کیفی و بر پایه تحلیل گفتمان انتقادی فرکلاف انجام شد. سه سند مرجع سازمان ملل شامل کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان (۱۹۷۹)، اعلامیه رفع خشونت علیه زنان (۱۹۹۳) و اعلامیه و برنامه عمل پکن (۱۹۹۵) بهصورت هدفمند انتخاب و تحلیل شدند.
یافتهها: تحلیل اسناد به استخراج چهار مقوله اصلی شامل مرئیسازی خشونت علیه زنان، صورتبندی مسئولیت و بازنمایی کنشگران، برساخت هنجارهای جنسیتی و سازوکارهای فرهنگی، و راهبردهای مداخله اجتماعی انجامید. یافتهها نشان داد که این اسناد خشونت علیه زنان را پدیدهای حقوقی، نهادی، فرهنگی و رفاهی بازنمایی کرده و مبنای مفهومپردازی «خشونت هنجاری» را فراهم میکنند.
بحث: یافتهها نشان میدهد که تقویت سیاستهای پیشگیرانه، اصلاح هنجارهای فرهنگی، حکمرانی مشارکتی و سیاستگذاری مبتنی بر شواهد، همراه با بهرهگیری از ظرفیتهای چارچوب اسلامی–ایرانی، میتواند اثربخشی سیاستهای رفاهی پیشگیری و مقابله با خشونت علیه زنان را افزایش دهد
نوع مطالعه:
اصیل |
موضوع مقاله:
خشونت دریافت: 1405/4/6 | پذیرش: 1405/5/26 | انتشار: 1405/8/13
ارسال پیام به نویسنده مسئول