دوره 25، شماره 99 - ( 11-1404 )
جلد 25 شماره 99 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Beigi H. (2026). Senior Tourism: A Strategy for Enhancing Health and Improving Quality of Life. refahj. 25(99), : 3
URL: http://refahj.uswr.ac.ir/article-1-4461-fa.html
URL: http://refahj.uswr.ac.ir/article-1-4461-fa.html
بیگی حمیده.(1404). گردشگری سالمندان؛ راهکاری برای ارتقای سلامت و بهبود کیفیت زندگی رفاه اجتماعی 25 (99)
چکیده: (8 مشاهده)
مقدمه: روند فزاینده سالمندی در ایران، ضرورت تدوین راهکارهایی برای ارتقاء سلامت روانی، جسمی و کیفیت زندگی سالمندان را دوچندان کرده است. در این راستا، گردشگری بهعنوان فعالیتی اجتماعی و نشاطبخش میتواند عاملی مؤثر در کاهش احساس تنهایی و افزایش تعاملات اجتماعی سالمندان باشد.
روش: این پژوهش به شیوه توصیفی-تحلیلی و بهصورت مقطعی در سال ۱۴۰۲ انجام شد. جامعه آماری شامل ۳۵۰ نفر از سالمندان ۶۰ سال به بالا از شهرهای تهران، اصفهان و شیراز بود که نیمی از آنها در برنامههای گردشگری شرکت کرده بودند. دادهها با استفاده از پرسشنامههای استاندارد 28GHQ- و WHOQOL-BREF از طریق ارسال الکترونیکی گردآوری شد و با نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمونهای آماری تی مستقل، کای دو، ANOVA و تحلیل مسیر مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: میانگین سنی شرکتکنندگان 2/5 ± 8/67 سال بود. نتایج نشـان داد سالمندانی که در برنامههای گردشگری شرکت نمودند، بهطور معناداری وضعیت بهتری از نظـر سلامت روان و کیفیت زندگی نسبت به افـرادی که در این برنامـهها حضـور نداشتند، دارا بودند. همچنین، شـرکت در گـردشگری با کـاهش احسـاس تنهایی و افزایش تعاملات اجتماعی همراه بود.
بحث: نتایج این پژوهش با نظریههای سالمندی فعال و خودتعیینگری همسو بوده و اهمیت برنامهریزی سیاستگذاران برای توسعه زیرساختهای گردشگری سالمندی را برجسته میسازد. گردشگری بهعنوان ابزاری مؤثر در بهبود وضعیت روانی و اجتماعی سالمندان باید در سیاستهای کلان سلامت اجتماعی مورد توجه قرار گیرد.
روش: این پژوهش به شیوه توصیفی-تحلیلی و بهصورت مقطعی در سال ۱۴۰۲ انجام شد. جامعه آماری شامل ۳۵۰ نفر از سالمندان ۶۰ سال به بالا از شهرهای تهران، اصفهان و شیراز بود که نیمی از آنها در برنامههای گردشگری شرکت کرده بودند. دادهها با استفاده از پرسشنامههای استاندارد 28GHQ- و WHOQOL-BREF از طریق ارسال الکترونیکی گردآوری شد و با نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمونهای آماری تی مستقل، کای دو، ANOVA و تحلیل مسیر مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: میانگین سنی شرکتکنندگان 2/5 ± 8/67 سال بود. نتایج نشـان داد سالمندانی که در برنامههای گردشگری شرکت نمودند، بهطور معناداری وضعیت بهتری از نظـر سلامت روان و کیفیت زندگی نسبت به افـرادی که در این برنامـهها حضـور نداشتند، دارا بودند. همچنین، شـرکت در گـردشگری با کـاهش احسـاس تنهایی و افزایش تعاملات اجتماعی همراه بود.
بحث: نتایج این پژوهش با نظریههای سالمندی فعال و خودتعیینگری همسو بوده و اهمیت برنامهریزی سیاستگذاران برای توسعه زیرساختهای گردشگری سالمندی را برجسته میسازد. گردشگری بهعنوان ابزاری مؤثر در بهبود وضعیت روانی و اجتماعی سالمندان باید در سیاستهای کلان سلامت اجتماعی مورد توجه قرار گیرد.
شمارهی مقاله: 3
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |