Social Welfare

fa تروماهای روانی–اجتماعی پس از زلزله از منظر بازماندگان و کنشگران اجتماعی «مطالعه‌ای کیفی در سرپل‌ذهاب» Psychosocial Traumas Following the Earthquake from the Perspective of Survivors and Social Actors: A Qualitative Study in Sarpol-e Zahab حوادث و بلایا اصیل orginal مقدمه: زلزله‌ها علاوه بر خسارات فیزیکی، پیامدهای عمیق روانی و اجتماعی برجای می‌گذارند که اغلب در برنامه‌های بازتوانی نادیده گرفته می‌شوند. این مطالعه با هدف تبیین تروماهای روانی و اجتماعی  پس زلزله آبان ۱۳۹۶ سرپل‌ذهاب از منظر بازماندگان وکنشگران اجتماعی انجام شد. روش: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد تحلیل مضمون است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۴۸ مشارکت‌کننده (۳۵ نفر از بازماندگان زلزله و ۱۳ نفر از کارشناسان اجتماعی و امدادی) و با نمونه‌گیری هدفمند تا اشباع نظری گردآوری شد. داده‌ها به‌صورت هم‌زمان جمع‌آوری و تحلیل شدند. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها به شناسایی هفت طبقه انتزاعی از تروماهای روانی–اجتماعی منجر شد که شامل:  تداوم ناامنی روانی و اضطراب وجودی، اختلال در ادراک زمان و الگوهای خواب، ، هراس های فضایی و محیطی، اضطراب اطلاعاتی و شایعه محوری، فروپاشی معنایی در ادراک و روابط اجتماعی بازماندگان، تنش‌های اجتماعی پس از بحران، و وابستگی و فرسایش کنشگری اجتماعی بود. این تروماها بازگشت به زندگی عادی، انسجام اجتماعی و احساس امنیت را به‌طور معناداری مختل کرده بودند. نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد تروماهای روانی–اجتماعی پس از زلزله، پدیده‌هایی چندلایه و پایدارند که بدون مداخلات جامع روانی–اجتماعی در فرآیند بازتوانی، بازتولید می‌شوند. توجه سیاست‌گذاران به این لایه‌های پنهان، شرط ضروری بازسازی پایدار پس از بلایا است   Introduction: In addition to physical destruction, earthquakes leave profound psychological and social consequences that often remain neglected in post-disaster rehabilitation programs. The present study aimed to explore psychosocial traumas following the November 2017 earthquake in Sarpol-e Zahab from the perspectives of survivors and social actors. Methods: This study was conducted using a qualitative approach and thematic analysis. Data were collected through semi-structured interviews with 48 participants, including 35 earthquake survivors and 13 social and relief professionals. Participants were selected through purposive sampling, and sampling continued until theoretical saturation was achieved. Data collection and analysis were carried out simultaneously. Data were analyzed using Braun and Clarke's six-step thematic analysis approach. Results: Data analysis led to the identification of seven abstract categories of psychosocial trauma, including: persistent psychological insecurity and existential anxiety, disruption in time perception and sleep patterns, spatial and environmental fears, informational anxiety and rumor orientation, collapse of meaning in survivors' perceptions and social relationships, post-disaster social tensions, and dependency and erosion of social agency. These psychosocial traumas significantly disrupted survivors' return to normal life, social cohesion, and sense of security. Conclusion: The findings indicate that post-earthquake psychosocial traumas are multilayered, persistent, and intertwined phenomena that cannot be resolved merely through the passage of time or physical reconstruction. In the absence of comprehensive psychosocial interventions during the rehabilitation process, these traumas tend to be reproduced and prolonged. Therefore, post-disaster rehabilitation programs should move beyond a purely physical reconstruction approach and pay greater attention to psychosocial recovery, social empowerment, institutional trust, and community resilience. Policymakers' attention to these hidden dimensions is essential for achieving sustainable and equitable post-disaster recovery.   تروماهای روانی -اجتماعی, بازماندگان زلزله, کنشگران اجتماعی, تحلیل مضمون,زلزله, سرپل ذهاب Psychosocial Trauma, Earthquake Survivors, Social Actors, Thematic Analysis, Earthquake, Sarpol-e Zahab. 0 0 http://refahj.uswr.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-4696-1&slc_lang=fa&sid=1 rahmat mirzaei رحمت میرزائی ra.mirzaei@pnu.ac.ir Yes Payam Noor University دانشگاه پیام نور