Social Welfare

fa پیامدهای آموزش آنلاین، دو سال پس از همه‌گیری کووید-۱۹ در ایران Online Education Outcomes Two Years After the COVID-19 Epidemic in Iran فقر و نابرابری اصیل orginal مقدمه : در ماه مارس سال ۲۰۲۰، همه‌گیری جهانی بیماری کووید-۱۹ اعلام شد. این همه‌گیری و اقدامات مرتبط با کنترل آن، از جمله تعطیلی مدارس، سیستم آموزشی را در سراسر جهان دچار تغییراتی کرد. این مطالعه با هدف بررسی وضعیت آموزشی کودکان در سال سوم همه‌گیری کووید-۱۹ انجام  در تهران و کرج شده است. روش‌ها: در این مطالعه‌ی از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای برای ارزیابی کودکان ۷ تا ۱۸ ساله و خانواده‌های آن‌ها در شهرهای تهران و کرج استفاده شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ محقق‌ساخته برای گروه‌های سنی ۷ تا ۱۴ سال و ۱۵ تا ۱۸ سال جمع آوری شد. دو مولفه جداگانه مورد ارزیابی قرار گرفتند: ویژگی‌های جمعیت‌شناختی کودک و خانواده،  متغیرهای مرتبط با پیامدهای آموزشی ناشی از همه‌گیری کووید-۱۹. برای مدل‌سازی متغیرهای مستقل از تحلیل رگرسیون لجستیک تک‌متغیره و چندمتغیره استفاده شد. یافته‌ها: داده‌های مربوط به ۲۸۷۸ کودک و نوجوان شامل ۲۰۵۷ کودک (٪۷۱.۵) ۷ تا ۱۴ ساله و ۸۲۱ نوجوان (٪۲۸.۵) ۱۵ تا ۱۸ ساله مورد تحلیل قرار گرفت. شیوع کلی کودکان بازمانده از تحصیل در این مطالعه ۸.۴٪ (٪۹۵CI: ٪۷.۳-۹.۳)گزارش شد. حدود ٪۵۷ از کودکان، کاهش یا افت چشمگیر در کیفیت یادگیری خود را پس از همه‌گیری تجربه کرده بودند. احتمال بازماندگی از تحصیل در گروه سنی ۱۵ تا ۱۸ سال، ۱.۹۲ برابر بیشتر از گروه سنی ۷ تا ۱۴ سال بود. همچنین، پسران ۲.۵ برابر بیش از دختران در معرض خطر بازماندگی تحصیل بودند، و کودکان افغانستانی در مقایسه با کودکان ایرانی، ۱۲.۷ برابر با این خطر مواجه بودند. کودکانی که سرپرست خانوار آن‌ها بیکار، شغل موقت یا بازنشسته بود نیز نسبت به کودکانی که سرپرست خانواده آن ها شاغل بود، احتمال بیشتری برای بازماندگی از تحصیل داشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه نشان داد که دو سال پس از همه‌گیری ، زیرساخت‌های آموزش مجازی در کشور همچنان از نظر کمی و کیفی دچار کمبود است. این همه‌گیری بر حضور در مدرسه، کیفیت یادگیری و روند افزایشی ترک تحصیل  کودکان، تأثیر گذاشته است. توصیه می شود که اقدامات آینده باید نه تنها بر عوامل مرتبط با همه‌گیری، بلکه بر علل از پیش موجود ترک تحصیل و یادگیری کودکان، به ویژه شرایط اقتصادی خانواده‌ها، متمرکز شود. <a name="_Hlk184019116">Introduction:</a>  In March 2020, a global pandemic of COVID-19  was declared. The pandemic and lockdown measures, including school closures, changed the education system worldwide. This study aimed to investigate the educational situation of children in the third year of the pandemic. Method: This household survey employed multistage cluster sampling to assess children aged 7-18 and their families in Tehran and Karaj. Data were collected using a researcher-developed questionnaire for individuals aged 7-14 and 15-18. Two separate components were assessed: the demographic attributes of the child and the family, and variables related to the educational consequences of the COVID-19 pandemic. Univariate and multivariate logistic regression analyses were used to model independent variables. <a name="_Hlk171603342">Findings:</a> Data from 2,878 children and adolescents, 2,057 children (71.5%) aged 7-14, and 821 adolescents (28.5%) aged 15-18 were analyzed. The overall prevalence of out-of-school children in our study was 8.4% (95% CI: 7.3-9.3%). Approximately 57% of the children's learning quality declined or decreased significantly after the pandemic. The odds ratio for out-of-school 15- to 18-year-olds was 1.92 times that of 7- to 14-year-olds. Boys had a 2.5 times higher risk than girls, and Afghan children faced 12.7 times higher odds in comparison with Iranian children. Children with an unemployed, intermittently employed, or retired head of family had greater odds of being school dropouts than those with a working head of family. Discussion: Overall, the findings of this study indicate that two years after the pandemic, the country’s virtual education infrastructure remains vulnerable to shortcomings in both quantity and quality. The pandemic has affected school attendance and the quality of learning for many children, as two of the most important aspects of child well-being. Since the COVID-19 pandemic has exacerbated the rising trend of school dropouts, future actions should focus not only on pandemic-related factors but also on pre-existing causes of dropout and learning challenges among children, particularly the economic conditions of families. آموزش از راه دور, ترک تحصیل دانش‌آموزان, کووید-۱۹, سارس-کووید-۲, نابرابری, ایران Distance Education, Student Dropouts, COVID-19, SARS-CoV-2, disparity, Iran 0 0 http://refahj.uswr.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-4239-1&slc_lang=fa&sid=1 Meroe Vameghi مروئه وامقی m_vameghi@yahoo.com 0000-0002-9103-9001 No Social Welfare Management Research Center, Social Health Research Institute, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran. مرکز تحقیقات مدیریت رفاه اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. Mohammad Saatchi محمد ساعتچی m.saatchi65@gmail.com No گروه آموزشی آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. Marzieh Takaffoli مرضیه تکفلی marzieh.takaffoli@gmail.com No Social Welfare Management Research Center, Social Health Research Institute, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran. مرکز تحقیقات مدیریت رفاه اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. Sina Ahmadi سینا احمدی sinaahmadi25@gmail.com No Social Development & Health Promotion Research Center, Health Institute, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran. مرکز تحقیقات توسعه اجتماعی و ارتقاء سلامت، پژوهشکده سیاستگذاری و ارتقاء سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران Mansoureh Karimzadeh Ghamsari منصوره کریم زاده قمصری mkarimz2000@gmail.com No Preschool Department, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran. گروه آموزشی پیش دبستانی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. Maryam Ashour مریم آشور ashoor.mm@gmail.com No Social Welfare Management Research Center, Social Health Research Institute, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran. مرکز تحقیقات مدیریت رفاه اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. Razieh Lak راضیه لک lak.raziyeh2016@gmail.com No Social Determinants of Health Research Center, Social Health Research Institute, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر بر سلامت، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران Hajar Balavi هاجر بالاوی hajarbalavi@gmail.com No Islamic Azad University, Central Tehran Branch, Tehran, Iran دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران Giti Bahrami گیتی بهرامی bahramigiti@gmail.com Yes Social Determinants of Health Research Center, Alborz University of Medical Sciences, Karaj, Iran. ، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر بر سلامت،دانشگاه علوم پزشکی البرز،کرج،ایران.